हाइकु

झर्दैन थोपो मौसम भारी वर्षा बाँझै छ खेत ।

गलक्क पाक्यो रुखमा नरिवल भिन्न के छ त ?

व्यङ्ग्य कुटिल हतकडी हातमा रुन्छ मर्यादा ।

खाली छ गृह डेरा खोज्ला नि कोही बसाइँ सर्न ।

नीलो बसको ब्रेक लाग्छ कहिले ? कर्णाली थ्याच्च ।

थप हटाउ केर, मेट, घटाउ विद्यार्थी तिमी ।

बजाउ ताली डुब्दै छ तिम्रो डुङ्गा गङ्गा छालमा ।

साच्चै खोज्दैनौ किन आमा जलिन ? थाहा चाहियो ।

रून्छ बादल आधार छैन अड्ने हावाको बुई ।

भन्छ ऊ कृष्ण दूर्योधन चरित्र डामेको साँढे ।

गर्जन्छ मेघ हिमाल माथि छु म कस्तो छ भ्रम ?

रोपौँ गुराँश रित्ता पहाडमा नाच्छ सौन्दर्य ।

जङ्गे पिलर सुस्तरी सर्छ रे नि नाघ्दै सिमाना ।

बाँच्नु छ मर्न कस्तो छ जिजीविषा मान्छे तमासा ।

कालापानीमा गाड नेपाली झण्डा आँट छ तिम्रो ?

नौलो मान्छे म बाटो हराउला कि कालो कुर्सीमा ।

उही छ बाटो जमिनको खरायो निदाउला त ?

हाँस्छ हिमाल पर्यटकको ताँतीमा शिर झुकाइ ।

छौ समाधिस्थ सगरमाथा काख युग युगान्त ।

घर खरानी तातो आगो ताप्दै छौ झेली छ सत्ता ।

हिमाल माथि मर्न पाए गर्वले पुगिन्थ्यो स्वर्ग ।

पोल्छ बेस्सरी पुगेँ मरूभूमीमा संझन्छु देश ।

छु हिमालझैँ ए पवन प्रवाह सृष्टि मेघ म ।

प्रेमको डोरीमा जोडेर वाइफाई टुक्र्यायौ मुटु ।